Wees lief

Het is een drukke periode geweest voor me. Druk met werken, afgesproken met leuke, lieve mensen, sporten, afspraak hier en daar. Ondertussen ben ik ook bezig met een persoonlijke (en spirituele) groei. Ik zoek, vind, vraag en ontvang hulp om hiermee aan de slag te gaan. Ik ontwikkel en ik merk aan van alles dat er groei is. Ik word uitgedaagd door een stapje dieper te gaan en nog één en nog één. Ik verander en dat gaat niet zonder slag of stoot. Zoals ik eerder schreef: verandering doet pijn. Ik voel weerstand, angst, onzekerheid en ik vlucht. Ik wil er niet bij stil staan dat er vooruitgang is en ik durf er niet aan te werken. Nee, ik wil blijven doorgaan zoals het is, lekker bekend en veilig. Door deze gevoelens ga ik doemdenken, word ik star, norsig en klap ik dicht. Ik wil mensen op een afstand houden en ze niet dichtbij laten komen. ‘Weg, ga weg, het is het niet waard, laat mij maar,’ denk ik. Dat voelt weer alleen en verdrietig en is ook niet wat ik wil. Mensen die dichtbij me staan, waarop ik kan vertrouwen, duw ik weg, terwijl ik op ze kan bouwen. Ze zorgen voor me, ze laten me voelen dat ik mag zijn wie ik ben. Ik hoef niet bang te zijn of een masker te dragen, daar prikken ze toch wel doorheen. Ze hebben het beste met me voor en willen juist dat ik er doorheen prik en verder groei, ze willen me helpen en ondersteunen.

 

Toch ga ik rustig zitten en erken ik mijn onzekere gevoelens. Ze horen bij mij en ze mogen er zijn. Ik erken mijn angst voor verandering en vernieuwing. De angst hoort bij mij en het mag er zijn. Ik doe een ademoefening. Ik kom tot rust. De gevoelens van angst, onzekerheid en weerstand blijven, maar ik vlucht er niet voor. Ik neem er de tijd voor om ze te voelen en zien.

Het is oké. Het is oké. Het komt goed. Het is goed.

Het voelt als een opluchting en een warm bad. Ik mag het allemaal voelen en ik hoef mensen niet weg te duwen. Ik mag ze toelaten en me een knuffel laten geven en daarin te ontspannen en te verdwijnen. Kwetsbaar zijn. Dat is een lastig punt voor mij. Ik voel tranen achter mijn ogen, ik moet sterk zijn en daarin hoort geen kwetsbaarheid. Dit is een verkeerde gedachte, ik ben weer streng voor mezelf. Ik mag me hulpeloos en alleen voelen en het even niet meer weten. Ik mag om hulp vragen. Ik mag verdwijnen in een knuffel en in lieve woorden. Ik mag mijn hart openen, juist nu op het moment dat ik het zo hard nodig heb. Mensen zijn lief voor mij en gunnen me het allerbeste. Ik mag ook lief voor mezelf zijn en mezelf het allerbeste gunnen, zoals ik dat ook voel voor anderen. Ik ben lief voor mezelf door niet streng te zijn als ik me hulpeloos voel. Ik sta mezelf toe om hulp te durven vragen, om tranen te laten, alleen en bij anderen. Stap voor stap gaat dit proces. Ik blijf vallen en weer opstaan. Ik mag mijn verdriet toelaten en het laten gaan. Ik mag ontspannen in mijn gevoelens, ze maken mij tot wie ik nu op dit moment ben.

Het is oké. Het is oké. Het komt goed. Het is goed.

Ik ben mooi. Ik ben krachtig. Ik ben sterk. Ik ben prachtig.

 

Je bent groter dan je denkt. Heb je lieve leven meer dan lief.

 

*Penny Klaver*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *