Weemoed

Ik ga naar de laatste mindfulness sessie vol zin en goede moed. Ik heb hard gewerkt de afgelopen tijd en voel me goed, gewoon goed genoeg. Ik ga op de mat zitten en ineens overvalt mij het gevoel van weemoed. Vorig jaar ben ik gestart met de eerste les en nu (14 maanden later) de laatste les. In die maanden ben ik gegroeid, bewuster geworden en ben ik meer en meer in het nu. Deze periode wordt nu afgesloten. Hetzelfde gevoel als vroeger: er is een schooljaar voorbij en je gaat naar de volgende groep, van de basis naar de middelbare, van de middelbare naar de hogeschool en afstuderen. Het is klaar. We hebben samen een pad gevolgd en ieder gaat nu zijn eigen weg. Zo voelt het voor mij. Over. Voorbij. Klaar. Afgesloten. Dag oud. Hallo nieuw.

 

De afgelopen maanden heb ik meer vertrouwen in mezelf opgebouwd en wat de toekomst mij zal brengen. Ik ben me meer op mezelf gaan richten en me minder gaan vergelijken met anderen. Ik bewonder anderen om wat ze hebben. Ik ben er dan niet of minder van slag van als ze iets hebben wat ik graag wens en nog niet heb (bereikt). Nu kan ik denken: alles op zijn tijd. Ik ben blij voor hen en ik ben blij hoe mijn leven is. Ik ben ontzettend dankbaar, blij en vreugdevol hoe mijn leven eruit ziet. Ik ben vrijer, blijer, mooier, krachtiger, sterker en prachtiger dan voorheen, dan gisteren. Morgen nog een beetje meer dan vandaag.

 

Natuurlijk heb ik ook mijn dagen niet. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Soms ben ik druk en pak ik mijn rustmomenten niet. Dat merk ik dan aan de manier waarop mijn duivelse stem tegen me praat. Ik trek me dan terug en eet ik wat ik eten kan. Dat is oké, want ik ben een buffer positieve energie aan het opbouwen op de dagen dat ik me goed voel, mediteer, me focus op mijn ademhaling, geniet van het moois wat mij tegemoet kom en bijvoorbeeld sport en in beweging kom. Dan komt die dag dat het tegenzit, misschien nog een dag erbij en dat is niet erg, want ik weet dat ik het kan. Ik weet dat ik kan putten uit mijn positieve voorraad. Dat heb ik geleerd het afgelopen jaar.

 

Ik las het bericht dat ik destijds stuurde aan de trainster en dan kan ik nu, de dag van vandaag, tegen mezelf zeggen: ‘WAUW, wat goed! Wat knap van je! Wat ben ik trots op je.’ Zo gaaf om te zien hoe veranderd ik ben. Ik ben blij dat ik toen de stap heb gezet. De angsten heb ik aan de kant gegooid en ben ervoor gegaan. Het ging niet zonder slag of stoot. Na les 5 had ik een breekpunt, wat te verwachten was, zo voorspelde ze. Op dat breekpunt kwam ik mezelf tegen, een tweestrijd, ik wil veranderen, maar toch ook niet. Oude vertrouwde negatieve problemen en gedachten beginnen te verpulveren, maar willen niet. Ik ben toch doorgegaan en na een verfris sessie heb ik de draad weer opgepakt. Na die ommezwaai ben ik vaker en langer gaan mediteren en ik merk dat het me goed doet, ik het fijn vind en ik laad me op. Doe ik het niet, dan mis ik het en val ik BAM heel gemakkelijk terug in mijn oude patronen.

 

Basis

De laatste les krijg ik huiswerk voor de rest van mijn leven. Zorgen dat de basis, die ik nu zo goed aan het opbouwen ben, gevoed blijft en mag groeien. De basis is de aardemeditatie. Het gaat saai worden, niet uitdagend, slaapverwekkend en dat is oké, want het wordt routine. Het wordt een gewoonte waarin mijn wortels groeien en steviger worden en mijn stam groter en dikker. Daar kan ik straks en nu ook al, positiviteit uit putten. De basis is gelegd en breidt zich uit. Vandaaruit ga ik uitstapjes maken naar nieuwe invalshoeken, nieuwe meditaties, nieuwe uitdagingen: pendelen, tarotkaarten, etc, of waar mijn interesse ook naar toe gaat op spiritueel gebied. De basis, de wortels en stam zijn mijn fundament, de uitstapjes zijn de pilaren, zijn de takken, bladeren en bloesem.

 

De laatste les voel ik me weemoedig, want er is weer een hoofdstuk afgesloten. Een hoofdstuk waarin ik heb geleerd wat mijn basis is, wat mijn grenzen zijn en hoe ik kan omgaan met die stemmen in mijn hoofd. Het einde van de sessie nadert, maar ik voel en merk aan van alles dat het toch geen einde is, maar een nieuw begin. De trainster blijft me hameren op de basis. Als ik die niet voed of water geef, dan verschrompelen mijn wortels en wordt de stam steeds kleiner. Ik zal gaan zweven in 1001 dingen tegelijk, beginnen met iets, voordat het eerste is afgerond en dan zal ik knakken en terugvallen in mijn oude gewoontes. Wat ook oké is natuurlijk, maar onnodig. Zolang ik bij mijn basis blijf, mijn fundament, kan ik verder groeien en reiken mijn takken tot aan de hemel en ver daarbuiten. Ik weet stiekem dat ze helemaal gelijk heeft. Voordat de les voorbij is, denk ik al aan welk nieuw project ik straks wil beginnen. Ik word meteen teruggezet naar mijn kussen daar op de grond. Ze laat me inzien dat het geen afscheid hoeft te zijn, maar een nieuw begin. Alles is mogelijk. Ik kan verder groeien, zolang die basis maar blijft.

 

Je bent groter dan je denkt. Zorg voor een stevige basis in je lieve leven.

 

*Penny Klaver*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *