Vrijheid

Het is vandaag 4 mei. Ik maak een begin voor een blog over herdenken. Telkens weer druk ik op backspace, want de woorden kloppen niet. Ze zeggen niet wat ik voel, wat ik denk en wat ik bedoel. Het is een gedenkdag, voor hen die zijn omgekomen tijdens de WOII en andere oorlogen. Ik denk ook aan de vrijheid die eraan gekoppeld is. Dat vind ik ook interessant om te onderzoeken en dieper op in te gaan.

Mijn opa en oma hebben de oorlog meegemaakt. Ze hebben het beide overleefd. Opa was postbode en kleermaker. Hij had hoorapparaten en hoorde niet altijd wat er werd gezegd, maar lachte soms wel mee met grappen die werden gemaakt. Hij groeide op in een gezin met drie zussen. Hij was volgens mij een rustige man, die op de achtergrond bleef. Die niet gauw gek te maken was, die kalm bleef en de boel observeerde en ingreep waar het nodig was. Mijn oma daarentegen was een pittige dame die overal een uitgesproken mening over had en het zeker niet onder stoelen en banken stak. Het was geen lieve moeder begrijp ik uit de verhalen. Eén die duidelijk liet merken als ze het ergens niet mee eens was en niet of moeilijk liefde kon tonen als ze trots was of het ergens mee eens was. Dat deed je gewoon niet. Opa kende ik niet echt, hij overleed toen ik een jaar of zes jong was. Oma kende ik wel. Ik vond het een leuke en creatieve oma. Van haar heb ik origami geleerd, lekker prutsen met theezakjes, knippen en plakken. Dat deed ik graag met haar en een andere creatieve tante, met deze tante spreek ik soms af om een dagje creabea te zijn.

Op de middelbare school voor het vak Nederlands kregen we de opdracht iemand te interviewen die de oorlog heeft meegemaakt. Ik had oma gekozen. Ze vertelde dat opa dienstplicht had, maar hij wilde dat natuurlijk niet. Hij heeft regelmatig ondergedoken gezeten in de bollenvelden. Ook toen er een Duitse soldaat aan de deur kwam die een slaapplaats zocht, heeft mijn opa zich op de voorslaapkamer verscholen achter een dubbele wand in de muur. Oma had gezegd dat de soldaat niet kon blijven, omdat ze een dochter heeft. Mijn tante van toen twee jaar stond naast haar, ze wist heel goed dat haar vader thuis was en zich verstopt had. Hoe klein ze ook was, ze hield haar mond. De soldaat begreep het en ging verder. Pfieuw, wat een opluchting voor mijn oma en opa dat het goed afliep. Het zwijgen van mijn tante is goud geweest.

Vandaag de dag leven we in principe in vrijheid. Wat is vrijheid? Wat voelt voor mij vrijheid en wat niet? Zit vrijheid in onszelf? Of zitten we gevangen in onszelf?

Vrijheid voor mij is dat ik een gezonde, jonge vrouw ben, die in een heerlijk fijn huisje woont. Ik werk en kom ervan rond, ik kan mijn vaste lasten betalen en ik kan leuke dingen doen. Ik heb de vrijheid om mijn eigen hobby’s te kiezen en mezelf daarin uit te dagen. Ik heb de vrijheid mezelf te verzorgen en er verzorgd uit te zien. Ik heb de vrijheid te sporten, omdat ik gezegend ben met een gezond gestel, hoewel ik me er soms echt moet toe dwingen om te gaan en wat ben ik blij als ik dan toch ben geweest. Ik heb de vrijheid om boodschappen te doen (soms komt het wel mijn neus uit hoor ;)) en eten te koken. Ik ben er trots op wat ik doe en wat ik bereikt heb. Ik ben zelfstandig en (financieel) onafhankelijk. Ik heb een auto en kan gaan en staan waar en wanneer ik wil. Als ik met mijn auto door het land rijd, ervaar ik een intens gevoel van blijheid en vrijheid. Ik ben een bofkont dat ik dat kan doen. Dat ik dat zelf voor elkaar heb gebokst. Ik heb de vrijheid om te groeien en te ontdekken wie ik ben en wat ik kan.

Echter kan ik me soms ook gevangen voelen. Gevangen door mijn gedachten. Gevangen door eisen die ik mezelf opleg of die de maatschappij heeft. Gevangen door mezelf te vergelijken met anderen, omdat anderen het beter hebben, het gras bij hen is groener. Ik ben dan niet genoeg en voldoe dan niet aan het perfecte plaatje: gezond gewicht, relatie, kinderen. Dit zijn dingen waar ik naar verlang. Waar ik open voor wil staan, maar die me ook beangstigen: Ja, maar wat als dat lukt. Wat dan? Wat is er daarna? Ben ik dan klaar met leven?

Ik gun mezelf de rust en de vrijheid om deze angsten los te laten. Ik gun het mezelf niet te kijken naar wat ik niet heb, maar naar wat ik wel heb en heb bereikt (zoals beschreven hierboven). Ik gun het mezelf om de kracht en de waarheid in mezelf te ontdekken. Te ontdekken dat ik niet veel nodig heb om mezelf te zijn. Ik heb enkel mezelf nodig, om mezelf te zijn. Ik gun het mezelf om mijn verlangens op te geven. Zoals Krishna zegt:

 

Wie alle verlangens opgeeft, wie vrij van alle hunkering zijn weg gaat, zonder idee van ik en mijn, zal innerlijke vrede vinden.

 

Hoe mooi is dat. Het zet me aan het denken. Zodra ik loslaat wat ik wil, zal ik innerlijke vrede en dus een intens gevoel van vrijheid ervaren. Ik wens dat voor iedereen die dit leest. Loskomen van je ego en innerlijke vrede vinden. Dat is de ultieme vorm van vrijheid.

De vrijheid waarin we kunnen en mogen zijn wie we zijn.

De vrijheid om te leven, wonen en werken.

De vrijheid om te genieten van wat het leven ons biedt.

De vrijheid om te gaan en te staan waar we willen.

De vrijheid om te reizen.

De vrijheid om te ontdekken.

De vrijheid om te geloven.

De vrijheid om te vertrouwen.

De vrijheid om los te laten.

De vrijheid om te gunnen.

De vrijheid om te geven.

De vrijheid om te delen.

De vrijheid om te spreken.

De vrijheid om te zwijgen.

Ik ga op zoek naar mijn innerlijke vrede en ervaar echte vrijheid. Ga je mee op zoek naar je eigen innerlijke vrede?

 

Je bent groter dan je denkt. Ontdek je lieve leven.

 

Penny Klaver

****

Spreekt het je aan? Wil je iets delen? Heb je suggesties of tips? Laat een reactie achter of mail naar: pennyklaver@modernmediums.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *