Visie op de mens…

Als klein meisje zag ik me oma die altijd slecht ter been was, altijd pijn had. Ik deed alles om haar te helpen, masseren, boodschappen, later de grotere dingen zoals wond verzorging en aan het eind kon ik haar helpen doordat ik altijd gezien had wie zij was. De mooie verzorgde dame, die niet afhankelijk wilde zijn. Dus heb ik haar mooi gemaakt, wenkbrauwen, nagels. En heb ik voor haar gepleit toen ze niet meer wilde. Hierdoor wist ik al vroeg wat ik wilde worden ‘dokter’. Want ik wilde mensen helpen die hulp nodig hadden en het niet zelf konden. Dat is altijd één ding geweest wat ik zeker wist in me leven. Iets waar ik nooit over getwijfeld had. Ik had mijn passie, mijn roeping gevonden. En me bevestiging kwam die dag toen me oma ziek werd en niet meer beter zou worden. En ik haar 'echt' kon helpen.

Ik heb gewerkt in de ouderen zorg en kraamzorg. Veel mensen mogen ontmoeten, interessante lieve mensen. Maar ik wist nog niet precies op welk doelgroep ik mij moest richten, voor wie kon ik het meest betekenen? Totdat een lerares tegen mij zei, jij bent geknipt voor de psychiatrie. Eerste reactie ‘nee!’ Ben je “gek” enge mensen die ik niet begrijp. Maar uiteindelijk ben ik beland in de ggz zorg als verpleegkundige in de psychiatrie. Ja! Dit was het, mensen zoals jij en ik die ziek zijn, die puur en echt zijn. Iets wat ons allemaal kan overkomen. Het is echt… Ik begreep ze wel! hierdoor kon ik ze helpen en kon ik 'echt' wat voor ze betekenen.
Tijdens mijn opleiding was het ontdekken, kennismaking met de mens zoals ze zijn. Kennismaken met jezelf en zoals jij bent. Je kan de ander niet helpen als je, jezelf niet kent. Als je niet durft te reflecteren uitdagingen durft aan te gaan. Uitdaging, verdieping is wat de psychiatrie mij gaf, de kans om te groeien en de beste verpleegkundige te worden die ik wilde zijn. Het beste uit mezelf halen om de ander te kunnen helpen. Tijdens de opleiding ben je bezig met het leren van jezelf, de ziektebeelden die voorkomen en het ontwikkelen van je visie op zorg. Dit was allemaal abstract voor mij, ziektebeelden? En wat hebben ze dan nodig? Wat is mijn visie? Tijdens het werken met de ‘ziektebeelden’ ontdekte ik dat het gaat over de mens! De mens achter het ‘ziektebeeld’. Hierdoor weet je wat ze nodig hebben. Ja ze zijn ziek, maar zoals ik al zei het zijn mensen net zoals jij en ik. Dus zijn het mensen die kinderen hebben, getrouwd zijn, of alleen zijn en het nooit gelukt is om iets moois van het leven te maken omdat ze chronisch ziek zijn. Ik begreep ze allemaal, ik wilde ze helpen, ik wilde ze verlichting brengen. Ik ontmoette veel hulpverleners die allemaal denken het beter te weten, met verschillende visies op hoe zorg hoort te zijn en hoe je met een persoon hoort om te gaan. Het was een lange weg, een lange weg met het gevoel dat de hulpverleners de patiënten niet begrijpen. Dat ze bang zijn voor de mens achter het ziektebeeld en hoe hen te helpen. Het ontwikkelen van mijzelf heeft ervoor gezorgd dat ik sterk genoeg was om door de barricade heen te komen en mijn stempel te gaan drukken. Gewoon opkomen voor de ander, maakt niet uit wie je tegenover je hebt.
Mijn visie, de mens zien, met alles wat bij hen hoort. Wat hebben zij nodig? Contact, zie hen staan. Zie de mens achter de patiënt. Doe je werk vanuit een integer plek, help de mens omdat je om ze geeft. Omdat je ze echt wil helpen en niet omdat je ego gedreven bent. Pure liefde die je ze wil geven, zoals je zou willen dat jou moeder, kind, broer of zus zou krijgen wanneer zij ziek zijn en hulp nodig hebben. Het beschermen en opkomen voor de mens die zwak is en niet genoeg voor zichzelf op kan komen. Weten dat wat je doet voor hen is. Net zoals opvoeden, je stelt altijd je kind boven jezelf, je komt voor ze op omdat ze dat zelf niet kunnen, je geeft grenzen aan ook al vinden ze het niet leuk, maar jij weet dat dit het beste is voor hen omdat je het vanuit liefde doet. Je wil ze helpen, beschermen en zorgen dat het later beter gaat. Ze echt zien dat is wat helpen is, iemand alle liefde geven die je te geven hebt, hoe erg het ook is op dat moment. Later zullen ze nog aan je denken en blij zijn met wat je aan ze hebt gegeven en hoe je ze hebt geholpen. De mens die naar je toe komt en zegt dankbaar te zijn voor wat je voor hem gedaan hebt. Daar doe ik het voor, voor jou!

Voel het licht, geef het licht,

Liefs, Lourdes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *