Spiritualiteit

In mijn jeugd heb ik kennis mogen maken met spiritualiteit. Mijn moeder nam ons weleens mee naar een "mevrouw", dan moesten we heel lang met de auto rijden, ik vond het altijd vaag. 'Hoe kan deze dame nou weten hoe mijn leven en toekomst eruit zal zien?' Ik begreep er niks van, maar ik was wel nieuwsgierig. Mijn moeder had een kristallen bol waarin ze weleens ging kijken, dan mocht ik nooit storen want ze moest zich concentreren. Dan vertelde ze dat ze in d'r 'bol' op zoek ging naar antwoorden... Weer zo vaag. Toen ik oud genoeg was ging ik zelf naar paranormale beurzen. Op zoek naar wat spiritualiteit nou was en op zoek naar bevestiging of ik wel de juiste beslissingen nam in mijn leven. Het was een vorm van steun, nieuwsgierigheid en hoop dat ze het bij het juiste eind zouden hebben.
Nooit had ik gedacht zelf spiritueel te zijn, ondanks dat diverse mediums dit tegen me hadden gezegd tijdens elke reading die ik dan kreeg.

Ik heb mezelf leren kennen als een empatisch persoon die alles en iedereen kan begrijpen. Dat kwam door mijn studie en werk, dacht ik dan...
Ook al heb ik het zelf niet meegemaakt, ik begrijp en voel precies hoe het voor jou moet zijn om 'zoiets' mee te maken of om 'zoiets' te voelen. Met alle emoties die erbij horen. Het maakt niet uit wat ik zie of kijk op tv, ik voel alles. Ik bestempelde mezelf maar als een "gevoel's mens", wat alleen maar erger werd na de geboorte van mijn dochter.
Tijdens mijn zoektocht naar mezelf en het in contact komen met mezelf en m'n gevoelens, ging er een wereld voor me open. Ik voelde ineens ALLES, niet alleen van mezelf maar ook van de ander. Heftige intense gevoelens die ik niet kon filteren. Ik voel me vaak moe, overbelast, prikkelbaar.
En daar was dan het bevrijdende antwoord... Empaath dat is blijkbaar mijn kracht, terwijl ik het altijd als een zwakte beschouwde.
Hoe ga ik hiermee om? Stap 1, acceptatie. Het is wat het is, je bent zoals je bent. Ik heb me er jaren tegen verzet, maar het blijft me achtervolgen. ik wordt er dan regelmatig door overvallen. Het komt vooral los als ik aan het schrijven ben, verschillende stemmen, geluiden door elkaar heen die ik niet kan filteren. Emoties die me ineens aangrijpen zonder dat ik begrijp waarom ik me zo voel. Of ineens hoofdpijn wat niet van mij blijkt te zijn of juist iemand die me wat duidelijk wil maken, Pfff...
Maar goed.., ik het laat gebeuren, ik moet er controle over krijgen. Niet laks zijn met aarden en afsluiten. Want dat is zo belangrijk. Je energie verbinden met de aarde zodat je letterlijk en figuurlijk stevig in je schoenen gaat staan en negatieve energie kan afvoeren en jezelf kan opladen. Zodat niet alles zomaar binnen komt, maar dat ik er de baas over ben.
In mijn werk heb ik met zoveel mensen (energieën) te maken. 'Zieke' mensen die het voelen wie je bent. En die energie nodig hebben. Medewerkers die allemaal een plekje zoeken bij mij als collega/teamleider en aftasten,'wat heb ik aan jou'. En nu aan mij de kunst om 't te filteren. Me af te sluiten… poeh, ik ben er nog niet zo bedreven in zoals ik wil zijn. Ik heb nog flinke stappen te maken.

Ik heb de regie en ik bepaal wanneer ik het wil toelaten. Filteren, voelen, luisteren, naar alle stemmen/geluiden me gevoel. 'Hoort dit bij mij of bij een ander?' Daar moet ik me op focussen. Dezelfde waarden/normen en grenzen hanteren die ik ook op aards niveau hanteer. Het is mooi maar ook vervelend en zwaar, Maar je kan je geen mooier geschenk bedenken.
Mensen helpen is altijd mijn (onbewuste) doel geweest, het is vast geen toeval dat deze empaath in de zorg terecht gekomen is. Op aards niveau kan ik mensen helpen door mijn werk. 'Zieke' mensen de juiste zorg geven, en hopelijk kan ik met de tijd mensen (BEWUST) helpen op spiritueel vlak.

Voel de liefde en voel het licht...

Liefs Lourdes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *