Ode aan

Waarom nu de Ode?

Mijn oma..; een sterke vrouw, lief, zorgzaam, eisend en kritisch. Iemand met een grote persoonlijkheid.  Het is alweer drie jaar geleden dat ze is overleden. Haar dood kwam onverwachts en hard aan.

Ze was als een moeder voor mij. Heeft me veel dingen van 't leven bijgebracht. 

Verzorg jezelf, laat een man je nooit de baas zijn, sta op je eigen benen. Zorg dat je je eigen geld verdient.

Oma was al jaren alleen, woonde bij ons en later dicht bij ons. We waren er vaak. Ze was een actieve vrouw, maakte altijd uitstapjes en vaak nam ze mij ook mee op visite bij familie of vriendinnen van haar. Altijd op reis met de trein, gezellig, lachen met elkaar. 

Toen ik ouder werd ging ik steeds meer mijn eigen weg en werd het een gevoel van verplichting. Meestal vond ik haar dan vervelend, zeurde ze te veel, moest ik altijd dingen voor haar doen en helpen, 'Nee' was geen optie. 

Ze stond altijd voor me klaar en ik kon altijd bij haar terecht, ook toen ik plots uit huis ging. Zonder aarzelen stond de deur al voor mij open. Mijn vriendinnen waren altijd welkom, deelde ze haar kook kunsten en danstalent met ons. Hilarisch! dan lachte ze onze manier van dansen uit en liet ze wel even zien hoe het moest! Daar ging ze dan met haar dikke billen, schuddend door de kamer! Haar heerlijke havermout pap, oh wat mis ik die zeg, ze had altijd wel een special touch voor haar gerechten, niemand kan ze zo maken als zij. Een fantastische vrouw, eerlijk en recht voor z'n raap. 

Mijn oma was een vrouw, die er altijd netjes uit zag; Make-upje, haar in de krul en nette kleding (die ze zelf maakte achter de naaimachine). Ook al zat ze de hele dag binnen, ze moest er netjes en verzorgd uit zien. Als ik dan aan haar vroeg voor wie ze zich zo netjes maakte zei ze 'je weet nooit wie je tegen komt'.

Haar motto "ook al voel je je rot van binnen, zorg ervoor dat je er van buiten goed uit ziet” heeft ze uitgedragen tot haar laatste dag.

Tijdens haar laatste verblijf in het ziekenhuis, hoe ziek ze ook was, moest ik haar nagels knippen en vijlen, wenkbrauwen epileren en haar huid verzorgen omdat ze er verzorgd uit wilde zien. Ik ben blij dat ik dat nog voor haar heb kunnen doen. Vandaag de dag zorg ik er altijd voor dat ik er verzorgd uit zie, ook al voel ik me verdrietig, 'Wees sterk', zei ze tegen me.

"Het is jammer dat we pas beseffen wat we hebben als het er niet meer is". 

Mijn naam Lourdes is een ode aan mijn oma, en door haar ingegeven. Ze maakte altijd uitstapjes naar deze heilige plek. Op mijn blog afbeelding zie je een geschenk van haar na één van de uitstapjes naar Lourdes. 

Ze heeft meer voor mij betekent dan dat ik bij stil stond toen ze nog leefde. Het afscheid nemen viel me zwaar en is nog altijd zwaar. Wat mij geruststelt is de gedachte dat ik haar nog altijd bij me heb en contact met haar kan maken, haar kan voelen en haar liefde kan ervaren. 

Ik hou van jou... 

Voel de liefde… ervaar de liefde… 

Lourdes. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *