Loslaten

Wat is loslaten? Loslaten van een persoon, Loslaten van je kind, loslaten van angst, verdriet en pijn.
Dit is een thema door mijn hele leven heen. Ieder van ons heeft weleens iemand verloren door de dood, of doordat het leven een andere wending kreeg. Met loslaten gaat vaak verdriet en pijn gepaard. Hoe sla ik me hier door heen? Hoe zorg ik dat ik verder kan...
Loslaten van iets betekende voor mij dat ik me moest aanpassen van hoe ik geleefd had. Ik moest het anders gaan doen, zonder die ene persoon in mijn leven. Kan ik de pijn toelaten? Kan ik die verdriet toelaten zodat ik het kan verwerken en door gaan?

Na het verlies van mijn oma, 'ik kan wel zeggen de belangrijkste persoon in mijn leven'. Wist ik niet welke kant ik op moest. Ik werd overvallen door haar plotselinge ziekte en van de gedachte dat ik haar nooit meer zou kunnen zien en spreken. Terwijl zij ziek was geworden had ik al een paar jaar geen contact met mijn moeder en mijn familie. Ik zat al in een proces van loslaten, loslaten van mijn beeld van een moeder. 'Zorgzaam, streng, iemand waar je naar toe kan met vragen, degene die je beschermt voor al het kwade in de wereld, iemand waar je je veilig bij voelt'.
Het een was verstrengeld met het ander. De oma die ik had, was het beeld wat ik had van een moeder en mijn moeder... die er nog is, is niet mijn beeld van hoe ik vind hoe een moeder hoort te zijn. Dat is niet de moeder die ik nodig heb. Mijn oma was degene die ik nodig had. En die is er niet meer, die zou mij niet meer de waarheid kunnen zeggen over hoe het leven in elkaar zat. De eerlijkheid die je eigenlijk niet wil horen maar die je als moeder toch verteld tegen je kind omdat je weet dat ze er laten profijt van kan hebben. Degene die er altijd is wanneer je haar nodig hebt en die de juiste dingen weet te zeggen tegen je. En dan het loslaten van dat beeld, van die ene persoon. Maar weer verder gaan met de ander. Want mijn moeder, die is er gewoon, ook al is zij niet iemand die mij kan geven wat ik nodig heb.
Het verlies van mijn oma heeft me aan het denken gezet over mijn relatie met mijn moeder. Mijn oma zei tegen mij "je moet je moeder vergeven ze heeft je nodig wanneer ik er niet meer ben". Ja precies.., zij heeft mij nodig, maar heb ik haar ook nodig?
Loslaten is voor mijn moeder ook een thema geweest. Door mijn gezinssituatie en de manier waarop ik groot gebracht ben, ontwikkelde ik mezelf als een zelfstandig, verantwoordelijk kind. Hierdoor werd ik de persoon waar zij op kon leunen wanneer ze het zwaar had. Ze kon mij niet loslaten. Zij had mij nodig, problemen met me broer, met geld, in de liefde. IK was degenen die ze opzocht voor steun. Dit zorgde ervoor dat ik niet kon loskomen. Ik bleef het kleine kind die alles deed wat ze nodig had, of waarvan ik dacht dat ze het nodig had. Ik zou haar nooit in de steek laten, 'dat kon ik haar toch niet aan doen?'. Mijn moeder en ik konden niet met elkaar praten, of in ieder geval ik kon niet met haar praten. Ik kon niet vertellen wat ik nodig had, hoe ik los kon komen van haar.
Toen ik zelf moeder werd, werd het thema loslaten veel sterker. Ik wilde los komen van mijn moeder en zelf bepalen hoe ik mijn kind wilde opvoeden, hoe ik m'n leven wilde leiden. Ook al woonde ik niet meer thuis, toch zat ik nog steeds vast aan haar. Aan haar manier van denken, haar manier van relaties aan gaan en uit de weg gaan van conflicten, of juist er vol in te gaan. Geen balans, hoe maak ik me los.. ? Ik heb me letterlijk in afstand los gemaakt, drie jaar geen contact. Wat gepaard ging met verdriet, pijn, zoekende zijn en gemis. Toen ik besloot voor mijn dochter en mezelf het contact weer aan te gaan zou het anders zijn, zou ik geen goed keuring meer nodig hebben van haar. Ik zou het zelf bepalen. Ik zou niet meer bang zijn om haar pijn te doen omdat ik zelf me weg wilde bepalen. Dit gaat niet zomaar, loslaten van die angsten en gedachten gaat niet zomaar. Dat heb ik met hulp moeten doen. En ook hulp voor haar. Zodat ze mij kon loslaten. Zodat wij ieder ons leven kunnen bepalen zonder invloed te hebben op elkaar, of afhankelijk te zijn van elkaar. Zodat ik onafhankelijk mijn leven kan invullen, mijn eigen proces van loslaten aan kan gaan. Me dochtertje kunnen loslaten in elke fase die zij doorloopt, haar onafhankelijk van mij groot te laten worden zonder dat ze vast zit aan mij. Ik weet dat het nodig is, dit hoort erbij om los te kunnen komen van je ouder(s) en op te kunnen groeien tot een volwassene die zelf z'n beslissingen durft te nemen. Ik moet haar beetje bij beetje loslaten, zonder haar het gevoel te geven dat ik afhankelijk ben van haar of zij van mij. Haar de vrijheid te geven om los te komen van mij, met het geweten dat ik er onvoorwaardelijk voor haar zal zijn.

Nu ben ik los, na alle pijn, verdriet en angst ben ik vrij. Vrij om mijn eigen leven in te vullen, m'n eigen weg te bepalen. Het loont om los te laten en je aan te passen en te veranderen. Het biedt kansen en mogelijkheden tot een mooier leven een liefdevol leven. Ook al is die persoon er niet meer of is het niet gegaan zoals je gewild had. Alles gebeurt met een reden... 

Voel de liefde, voel het licht,

Liefs Lourdes.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *