Jubelen

Vandaag is een prachtige zonnige dag. Ik heb de hele tijd binnen gezeten met Facebook en Netflix. Ik ben mijn eigen slachtoffer van een zucht of honger naar snel en vals vermaak, voldoening, genot en gemak. Ik kan niet stoppen met kijken. Hij schakelt automatisch naar de volgende aflevering, ik hoef niets te doen, enkel zitten en kijken en verder dus niets, ik kan zelf wel op OK drukken om de volgende aflevering nog sneller te laten starten. Regelmatig multitask ik met facebook of een spelletje op mijn telefoon. Ik zet het op pauze voor een toiletbezoek of om de was op te hangen of het maken van een broodje of een lekkere koffie, wat smaakt die goed. Nog 13 minuten en dan is de aflevering voorbij. Dan heb ik mijn lekkere koffie op, dan zet ik de tv uit en ga lekker kleuren of even naar buiten voor een frisse neus. Tja, de cliffhanger is wel spannend en voor ik het weet start de volgende aflevering alweer en klinkt de bekende tune van de serie. Toch nog een koffie, naar de wc en een appeltje schillen.

Je zou denken dat het heerlijk ontspannen om een serie te kijken, maar de verslaving ligt op de loer. Ik kan niet stoppen, het is net een drug. Ik ben er wel, maar ook weer niet. Soms kijk ik met een half oog. Ik concentreer me niet en ben ook snel afgeleid door een melding van facebook of een nieuw spelletje dat klaar staat om gespeeld te worden. Het wordt frisser buiten en ik zet de deuren tegen elkaar open, een frisse wind waait door mijn huis, heerlijk. Ik kijk nog even en dan is het wat koeler in huis (voor zover dat kan na een warme dag). Halverwege de aflevering zet ik de tv uit, sluit de boel weer af en ga op pad. Het is laat op de avond, maar nog licht.

 

Ik stap naar buiten en voel me meteen goed. Heerlijk verfrissend, ik adem in en uit. Ik hoor mijn voetstappen. Het zand en de steentjes knersperen onder mijn schoenzolen. Mijn benen voel en hoor ik tegen elkaar schuren. Ik merk dat ik mijn adem hoog heb zitten en vasthoud. Ik concentreer me erop en stuur mijn adem naar mijn buik en adem in en weer uit. Ik lijk de tijd te vergeten en heb voor even een nieuwe verslaving. Ik wandel en kan en wil ook niet stoppen. Ik ben me bewust van mijn omgeving: ik hoor, voel, ruik en zie van alles: vogels, kikkers, ritselt riet, moedermeerkoet met meerkoetkind, verkeer dat voorbij rijdt, ik ruik de lente als ik langs de nat gesproeide tuinen loop en voel de koelte die het water veroorzaakt.

Ik loop door en op een gegeven moment voel ik dat er tegen me wordt gesproken. Het zijn mijn gids en de engelen. De engelen zijn er met velen. Er wordt gefluisterd dat ik letterlijk en figuurlijk op het goede pad ben. Houd moed en geduld, lieverd, wat jij wenst staat voor je klaar te wachter, het komt wanneer je het ’t minst verwacht. Ik kijk niet meer waar ik mijn voeten neerzet, ik hef mijn hoofd. Dit is mijn pad. De lantaarnpalen verderop verlichten het pad. Kom hier, hier moet je zijn, hier zit je goed. Dit is jouw pad, jouw reis, jouw route. Ik voel en zie in gedachten dat de engelen een haag vormen, ze jubelen als ik voorbij loop. Hier ben ik. Ik zit goed. Dit is mijn weg. Ik adem in en uit. Ik luister naar het gejubel. Mijn (zelf)vertrouwen groeit. Ik ben niet alleen. Hulp staat langs de kant van mijn pad, binnen handbereik.

Ik geniet. Ik geloof.

Ik ben onder de indruk hoe groots de engelen het aanpakken. Zoveel liefde wordt er gestuurd. Zoveel steun wordt er gegeven. Onvoorwaardelijk en zonder oordeel staan ze voor me paraat om toe te schieten wanneer ik erom zal vragen en wanneer zij het mogen geven als het nodig is.

Mijn onbewuste dromen en wensen zijn al gemanifesteerd en ze zullen zich aandienen wanneer de tijd er rijp voor is. Geduld en vertrouwen. Het is goed. Geloof en heb lief.

 

Je bent groter dan je denkt. Bejubel je lieve leven.

 

*Penny Klaver*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *