Imperfect

Ik heb een blokkade, ik durf niet naar binnen te gaan. Ik ben bang voor de waarheid. De waarheid dat ik mooi ben. De waarheid dat ik er mag zijn. De waarheid dat ik het waard ben. Ik wil alles goed en perfect en dat maakt de lat heel hoog. Zo hoog dat deze onbereikbaar en onhaalbaar is. Zo hoog dat ik er onderdoor loop, niet vol vertrouwen en een blik recht vooruit. Nee, ik kijk naar de grond, mijn schouders hangen en ik slof in mijn campingsmoking onder mijn onbereikbare onrealistische doel. ‘Weer mislukt, zie je wel dat ik het niet kan, zie je wel dat het niet lukt, pfff… waarvoor doe je het nog?’ denk ik dan. Hulpeloos en moedeloos kijk ik achter me omhoog en voel dat ik faal, alweer. Ik voel me alleen, eenzaam en mislukt.

Ik ben moe en wil slapen om fris en fruitig wakker te worden. Ik pak me rust niet. Ik luister niet naar mijn lichaam. Ik ga maar door en door met doelen die niet realistisch en haalbaar zijn, mislukking op mislukking, hoe groot of klein ze ook zijn. Het gaat maar door.

Ik verlies mezelf. Ik verlies de grip, mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde.

‘Kom ik hier uit? Is het mij gegund? Moet ik het alleen doen?’ Ik wil niet alleen, maar ik vind het ook eng en zwak om hulp te vragen, want ik moet toch zelf mijn boontjes kunnen doppen. Ik ben zelf in de put gekomen, dus moet ik er zelf toch uit kunnen komen?

Ik ben hard voor mezelf. Ik zie in dat het niet alleen hoeft. Ik heb iemand of iemanden nodig die me een hand reiken om me overeind te helpen. Die me wijzen op mijn mooie ik. Die me laten voelen dat ik het wel waard ben.

Ik vraag de engelen om hulp. Honderden staan werkeloos te popelen om verlichting en hulp te bieden aan hen die er om vragen. Laat ik dat onthouden, dat ik ze te allen tijde mag aanroepen. Ze zorgen voor kleine wondertjes. Een vriendin die precies op het juiste moment aan je denkt en je een sms stuurt. Een andere vriendin die je licht, kracht en liefde stuurt om net dat zetje in de juiste richting te duwen. Een kopje thee dat precies goed smaakt. Een heerlijk fris briesje aan het begin van een mooie en warme dag. Opgeteld zijn het de kleine wonderen die me weer doen groeien. Die me laten zien dat ik het waard ben, dat ik er mag zijn, dat ik mooi ben en krachtig en sterk en prachtig.

Ik vertrouw er weer op. Ik weet weer hoe het is om me niet zo leuk te voelen. Ik stel mijn doelen bij. Ik weet dat het om de kleine dingen gaat. Ik weet dat perfect goed is, maar goed veel malen beter is. Juist de imperfecties maken mij en het leven perfect. Ik houd van mijn imperfecties, jij ook van de jouwe?

Je bent groter dan je denkt. Vertrouw je imperfecte lieve leven.

Penny Klaver

****

Spreekt het je aan? Wil je iets delen? Heb je suggesties of tips? Laat een reactie achter of mail naar: pennyklaver@modernmediums.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *