Ik ben mooi

De afgelopen tijd voel ik me vol. Vol met emoties en gevoelens die ik lastig kan plaatsen, want ik ken ze (nog) niet. Gevoelens die ik durf toe te laten, heel voorzichtig. Er giert van alles door me heen, ontwijking, ontkenning, afwijzing, nieuwsgierigheid, de wil naar licht en liefde. Mijn wereld lijkt op zijn kop te staan, want wat ik voel en denk wordt nu keihard onderuit gehaald. Dat is eng, de verandering doet pijn en is nieuw.

 

Afgelopen jaren ben ik heel erg streng naar mezelf toe. Ik leg me onbewust ontzettend veel eisen en regels op, ook voor anderen. Ik heb niet eens door waar ik mee bezig ben. In mijn hoofd zitten stemmetjes, nee stemmen, die allerlei lelijke dingen zeggen. Het is niet goed genoeg. Het kan beter. Je bent lelijk en dik. Waarvoor doe je het, het is toch kansloos? Waar ben je mee bezig? Ze zien je al aankomen. Wie wil jou? Zou je dat koekje wel nemen? Ik schrijf niet vaak genoeg. Ik mediteer niet genoeg, hoe kan ik dan mindful zijn. Ik ben stom en ongezellig. Allemaal gedachten die erin sluipen. Dit zijn er maar een paar, anderen kan ik even niet opnoemen, omdat ze zo gewoon zijn. Ze zijn zo gewoon, dat ik denk dat het de waarheid is, want ik weet niet beter. Ik word er verdrietig van nu ik ze opschrijf en ze passen steeds minder bij me, want ik wil het niet meer dat het in mijn hoofd zit. Ik wil leven en intens genieten.

 

Ik spreek mijn gedachten ook hardop uit. Ik deel ze met andere mensen. Als ik de gedachten hardop zeg, voel ik verdriet, bij mezelf en ik zie het bij de ander. Dierbaren luisteren zonder oordeel, erkennen me en herkennen zich soms in de gedachten en dan komen we tot de conclusie, dat er niets van waar is. Ze zijn niet mijn waarheid en horen niet meer bij mij. Ik voel me vrijer nu ik het niet meer opkrop, maar deel. Ik bedank de gedachtes, hun taak is volbracht en laat ze los. Af en toe, soms of vaak kunnen ze terugkomen en dat is oké. Ik bedank ze weer en laat ze gaan. Er is nu ruimte voor nieuwe gedachten, positieve! Ik geloof in gedachtenkracht, ik geloof dat ik mezelf kan helen. Ik kan dat, alleen en met hulp.

 

Ik voel me vol door de gevoelens en emoties die ik toelaat. Ik mag er zijn. Ik ben het wél waard. Ik ben goed genoeg. Ik heb humor. Ik straal. Ik ben lief. Ik heb (mezelf) lief. Ik ben zorgzaam. Ik ben open. Ik heb passie. Passie die gevonden wil worden, stralen, groeien en bloeien. Ik word blij, vrolijk en lichter van deze gedachten. Ik voel me vol, omdat ik deze emoties en gevoelens lang niet heb gevoeld en nu weer toelaat.

 

Ik weet nu dat mijn gedachtes gedachten zijn en géén vaststaande feiten. Ik ben mijn gedachten niet, ik héb gedachten. Ik bepaal zelf of die gedachtes waar zijn en hoe ik ermee omga. Mijn wereld staat op zijn kop, want ik ben aan het resetten. De negatieve gedachten worden omgezet tot positieve gedachten. Ik straal. Ik ben er. Ik mag er zijn.

 

Ik ben mooi. Ik ben krachtig. Ik ben sterk. Ik ben prachtig.

Deze affirmatie zeg ik al een aantal weken tweemaal per dag op. Tijdens het wandelen, een blokje om of naar de supermarkt, is het zelfs een mantra geworden. De ene keer voel ik het intens, de andere keer is het een gewoonte, net zoiets als het alfabet opzeggen. Ik heb het idee dat mijn negatieve gedachten los worden getrild door deze mooie en lieve woorden. Ik word mezelf en niet degene die ik denk te moeten zijn.

 

Je bent groter dan je denkt. Denk je lieve leven lief.

 

*Penny Klaver*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *