Hallo Lieve vriendin

Wat tof om jou in mijn leven te hebben als een goede, lieve, eerlijke, trouwe en wijze vriendin. We kennen elkaar alweer 8 jaar. Sinds 6 jaar is ons contact steeds hechter. De jaren zijn een schatting, want ik weet het eerlijk gezegd niet. Het voelt goed, het voelt vertrouwd, het voelt al een leven lang.

 

Normaal ben ik in gezelschap met één of meerdere mensen degene die stil is als het over echte dingen gaat. Ik luister naar de ander(en). Toen ons contact steeds hechter werd, durfde ik te praten, echt te praten over wat er speelt bij mij van binnen. Ik praat en praat en kom al pratend verder. Jij vraagt zo af en toe om verduidelijking of net dat vraagje verder dan ik al ga. Et voilà, weer leer ik mezelf beter kennen. Je leert me mijn ego opzij zetten en me verplaatsen in een ander. Je leert me geduldig te zijn met de ander, maar ook met mezelf. Je vertelt me ook dat het oké is en geeft me raad. Hoe fijn is dat, dat ik weet dat ik op je kan bouwen en vertrouwen?

 

Ik vind het leuk om te zien dat we elkaar gevonden hebben, dat we elkaar mailen. Zoveel mooie woorden over en weer. Altijd op zoek naar de woorden die beschrijven wat we voelen. Zoveel woorden, zoveel hersenspinsels, zoveel delen we met elkaar. Als ik een mailtje van je ontvang en ik zie in de vluchtigheid dat hij lang is, dan bewaar ik hem voor thuis. Spullen aan de kant, schoenen uit, koffie zetten en met die lekkere kop koffie ga ik zitten voor jouw mooie woorden. Wat word ik er blij van. Ik geniet van de woordenstroom die je me stuurt. Woorden die me ontroeren, die me verrassen, die me doen lachen, woorden die altijd raak zijn. Hoe bijzonder is dat? Woorden, taal en spelen ermee dat is een passie die we delen met elkaar. Gedichten, versen, mailen, smsjes en kaarten vol met de juiste woorden, die altijd komen op precies het goede moment.

 

We steunen elkaar en luisteren naar elkaar. We houden graag koffiemomenten waarin we woorden met elkaar delen. Wat ons blijft achtervolgen. Waar we ons al tijden voor willen inzetten: ruimte voor onszelf, ruimte voor zelfonderzoek, ruimte voor studie, ruimte voor zingeving in het leven. Dit zijn terugkerende onderwerpen tijdens de gesprekken die we hebben. En weet je wat ik me nu bedenk, lieve vriendin, misschien is dat het wel: het erover hebben en er bewust van zijn hoe we leven. We hoeven het perfecte niet na te streven, het is al perfect zoals het is. Het is goed dat we bewust zijn van onze valkuilen.

Het is goed dat we het erover hebben. Het is goed dat we het al maanden proberen, maar het lukt niet, omdat het door het leven, door de drukte van alle dag erbij inschiet. En dat is ook prima. Ik vertrouw erop dat als de nood hoog is, de verandering wel zal komen, dat het kwartje valt: ‘Oh, is dit waar we naar zoeken, zo eenvoudig, zo voor de hand liggend.’ Dat is zo leuk met jou, al pratend en schrijvend komen we tot de beste inzichten, al zeg ik het zelf. We kunnen elkaar daarin vinden, herkennen en erkennen. Vol nieuwe positieve energie gaan we weer onze eigen wegen en kunnen we de wereld weer aan.

 

De vriendschap met jou geeft mijn leven een gouden randje. Weet je dat? Heb je het door wat je doet? Je bent gewoon wie je bent en dat is oké voor mij, want ik ben oké voor jou. Dat je al lacht als ik met afwashandschoenen de deur voor je open doe, nog voordat we elkaar gedag zeggen, nog voordat je mijn fijne huis binnenkomt. Ik vind het super dat we meer en meer onszelf bij elkaar kunnen zijn. Dat je je frustraties uit over mijn ideeën dat iets ook gewoon goed genoeg is en dat je lief moet zijn voor jezelf en goed voor jezelf moet zorgen. Ik voel dat de sfeer verandert, ik zie dat je ongemakkelijk wordt, ik zie iets borrelen dat eruit wilt en dan: JAH, hoe dannn?!?! Ik word gek van die mensen die zeggen hoe ik het zou moeten doen, maar HOE dan?? Ik lach, want zo kende ik je nog niet en tegelijk schrik ik ook: Oh jeej, gaat dit goed, ben ik niet te ver gegaan? Je bent altijd beheerst, geduldig en rustig en dan nu een hele andere jij: verrassend, leuk, lief en meer dan welkom! Ik ben er trots op dat je dat doet. Dat is voor mij een bevestiging dat het goed zit.

 

De spanning in de sfeer tussen ons is weg en de energie stroomt weer. Ik ga bij mezelf te rade: wat is dat eigenlijk dan: lief zijn, goed zorgen en oké? Ik kan wel met de woorden strooien: laat het los, accepteer het, wees lief voor jezelf, het is goed. Maar hoe dan? Want je hebt gelijk, beste vriendin, het frustreert mij ook als iemand zoiets zegt zonder een pakkend voorbeeld. Al pratend delen we waar we energie van krijgen, waar we blij van worden. Soms komt het overeen, soms staat het tegenover elkaar en dat is prima. Dat is leuk, leerzaam, goed, jij, ik, wij. Je wordt rustiger, want er is een concreet voorbeeld en in je hoofd maak je al een plan en lijstje voor je vrije zinvolle vrijdagen. Je frustraties zakken helemaal weg en je bent weer ‘jezelf’.

 

Samen hebben we nog veel te leren. Samen komen we er wel. Samen hebben we plezier. Samen genieten we. Samen liggen we dubbel om onze hersenspinsels. Samen durven we op zoek te gaan. Samen komen we verder. Samen.

 

Je bent groter dan je denkt. Samen kom je verder in je lieve leven.

 

*Penny Klaver*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *